หายหน้าหายตาครับ
กลายเป็นเรื่องปรกติไปซะแร๊น
นี่ก็กะว่าแว๊บมาอัพไดแป๊บนุง
แล้วก็ยังมีรายการให้ไปสะสางต่ออีกเพียบ...
ที่แน่ๆ อาบน้ำให้มัฟฟิ่นคนเดียว ><"
เพราะว่าหยุดไม่ตรงกะพี่รัก
แล้วพี่รักก็ไปทำงานซะแล้ว ก็เลยกะว่าจะฉายเดี่ยวซะหน่อย หึ หึ หึ
แต่จริงๆอย่างที่ได้เคยบอกว่าอาบน้ำให้มัฟฟิ่นเนี่ยมันไม่ยากเท่าไหร่
เพราะจริงๆมัฟฟิ่นก็ค่อนข้างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
แต่ว่าขั้นตอนมันวุ่นวายนี่แหละ
กว่าจะอาบเสร็จ ทั้งคนอาบให้ ทั้งหมาโดนอาบ เพลียไปตามๆกันเลยทีเดียวเชียว
จากนั้นคงมานั่งตรวจงานเด็กที่ร้านต่อ...อันนี้เพลียใจกว่าอาบน้ำมัฟฟิ่นอีก
เพราะช่วงนี้มันเข้าช่วงยุ่งๆแล้วเพราะใกล้เทศกาล
คนก็เริ่มใช้เงินไปกับการหาซื้อของขวัญกันแล้ว
ที่ร้านก็คนนั้นเข้า คนนั้นเทรนด์งาน อิชั้นนั่งประเมินผล
ใครว่าคนเทรนด์งานกะคอยประเมินผลไม่เครียด สุนทรีต่อยตาแตก
เพราะกว่าจะได้อย่างที่ใจต้องการ กว่าผลงานแต่ละคนจะลงตัว
แล้วพนักงานก็ต้องส่งรายงานแสดงข้อมูลสินค้าแต่ละอย่างมาให้ดู
เพื่อเป็นการประเมินผลและช่วยพนักงานไปในตัวว่ามีความเข้าใจเกี่ยวกับสินค้ามากแค่ไหน
หนึ่งคนสิ่งสิบสินค้าต่ออาทิตย์ แหม...เหมือนจะสิวๆ
แต่หนึ่งอาทิตย์มันมีห้าคนให้ต้องตรวจ แล้วถ้าอาทิตย์ไหนเกิดมีใครไม่ส่งรายงาน
แล้วทบยอดไปส่งอีกอาทิตย์ หรือทบยอดของยอดไปอีกอาทิตย์
ก็จะให้ว่าอะไรได้นอกจากด่าไอ้คนช่างออมในใจ....
'นี่แกคิดว่าชั้นว่างใช่มั้ยเนี่ย' มันน่าเอาปากกาจิ้มสะดือให้โบ๋นัก
ในขณะเดียวกันงานเอกสารก็ต้องทำ งานสต็อกก็ต้องดูแล
แล้วก็ต้องขายของไปในเวลาเดียวกัน....สินค้าใหม่ก็กำลังจะมา สินค้าเก่าๆก็ต้องขายให้ออก -"-
สิ้นปีมีโบนัสมั้ยเนี่ย (แอบคาดหวัง)
ก็นั่นล่ะ ช่วงนี้ก็เหนื่อยๆ กลับบ้านมาก็แทบจะสลบเหมือด
แต่ช่วงเวลาที่รู้สึกดีที่สุดคือการที่กลับมาถึงบ้าน
แล้วรู้ว่ามีใครรอเราด้วยใจจดใจจ่อ
ถึงแม้เราจะไม่มีพลังเหลือที่จะเล่นด้วยก็ตามที
ถึงแม้จะเหนื่อยจนอยากจะนอนเฉยๆ ไม่อยากพูดอะไรมากนัก
แต่ใครคนนั้นก็พยายามมานอนซุกตัวใกล้ๆให้ได้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว
ใครที่นอนนิ่งเลื้อยมาเนียนๆจนมานอนหนุนแขนแล้วก้อกระดิกหากเป็นระยะๆเมื่อคิดว่าเราพูดด้วย
ใครที่รอจนเราพร้อมที่จะลุกขึ้น อดทนรอไม่บ่นให้รำคาญใจ
ทั้งๆที่บางทีก็คงหิว หรืออยากออกไปฉี่นอกสนามจะแย่
ขอบใจมากๆนะมัฟฟิ่น...ไอ้หมูของหม่ามิ๊
ไดหน้านี้ว่าจะเอารูปที่ไปงานเลี้ยงคริสมาสต์ล่วงหน้าของที่ทำงานมาลง
แต่ขอไม่เอาชื่อบริษัทลงด้วย
เพราะไม่อยากให้ถ้าเกิดมีการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทแล้วไดอารี่ดิชั้นไปปรากฎหรา
คือพอปาร์ตี้เราก็เต็มที่อ่ะนะคร้า
แต่พอทำงานเราก็ขอเคร่งขรึมกันนิดส์นึง ^^"
ดังนั้นไดหน้านี้เลยขอใช้ชื่อว่า wild night party of my ที่ทำงานแล้วกัน
สำหรับงานนี้เจ้านายส่งบัตรเชิญมาแล้วบอกว่า ธีมงานมันคือปาร์ตี้แบบยุค 60-70
เอ่อ...แค่เห็นธีมก็อึ้งไปห้าวินาที เค้าเกิดไม่ทันง่ะ...เอิ๊ก
สุนทรีเลยหลงยุคไปเป็นยุค 80
ก็อย่างที่เห็นนะคะ เราเรียบง่ายไม่ค่อยหวือหวา...อร๊าย!!!
สองหนุ่มสาวที่ยืนด้านหลังเนี่ยคือแบบ...เจ้านายอ่ะค่ะ ^^"
แอบตะลึงตอนเห็นเจ้านายว่า ธีมมันแนวร๊อกแอนด์โรลไม่ใช่เหรอ
แล้วนี่แต่งเป็นซานต้ามาทำไม...ฮ่า ฮ่า ฮ่า
อยากมอบรางวัลผู้ร่วมงานดีเด่นให้โยโกะจังจริงๆ
ชีร่าเริงตั้งแต่ตอนเปลี่ยนชุดแร๊ะ
พร็อพชีเยอะจริงๆ ชนะเลิศนะฮ้า...
อันนี้เมเนเจอร์ใหญ่
ผู้หญิงที่มีโทนเสียงนุ่มนวลน่าฟังตลอดเวลา แม้กระทั่งเวลาโกรธ
เวลาประเมินงานหรือให้คอมเม้นต์อะไรใครพร้อมๆกับวิกกี้
คำพูดติดปากจิ๊บคือ..."ใช่!! ชั้นเห็นด้วยอย่างที่วิกกี้พูด"
คือวิกกี้พูดอะไรก็ไม่รู้แหละ เพราะมัวแต่เพลิน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ^^"
โยโกะจังกะหนูไคลี่
(เห็นมั้ยว่าโยโกะร่าเริงตลอดเวลาจริงๆ)
กะฮิโรมิ ที่เด็กเสิร์ฟเข้าใจผิดว่าจิ๊บคือฮิโรมิ แล้วฮิโรมิเป็นจิ๊บ
จิ๊บชอบฮิโรมิมากๆเลยนะ
เวลาสั่งให้ทำอะไรฮิโรมิจะตั้งอกตั้งใจทำเป็นอย่างมาก
แล้วก็จะเกาหัวตลอดเวลาด้วยความงงงวย ^^
อันนี้น่ามอบรางวัลความพยายามให้เป็นอย่างมาก
บอกให้ส่งงานทุกวันอังคารของทุกอาทิตย์
ชีส่งงานมาให้ตั้งแต่วันพุธ เพื่อเป็นงานของวันอังคารถัดไป (จะล่วงหน้าไปไหน)
แล้วถ้าสุนทรีตรวจเร็ว ชีก็จะส่งของอีกอาทิตย์มาให้อีกด้วยความตั้งใจจริง
แล้วยังมีหน้ามาถามถ้าเห็นสุนทรีเงียบไป
ยูได้อีแมวชั้นมั้ยอ่ะ หรือชั้นต้องลองส่งอีกที
ก็ได้แต่ยิ้มตอบกลับไป "ได้จ๊ะ" แต่ในใจ...เพราๆมั่งเห๊อะ เห็นตรูว่างใช่มั้ยเนี่ย ><"
เตรียมพร้อม...
ถ่ายรูปเมนูตอนเค้าเตรียมตัวเต้น
เอ่อ...จริงจังกันไปมั้ย ^^"
เห็นเหมือนที่เป็นปีกกระพือๆมั้ย
อันนั้นคือปาล์มมี่กำลังติสก์แตก...อร๊าย!!!
เจ้านายกล่าวสุนทรพจน์
ตอนเจ้านายพูดถึงจิ๊บ จิ๊บต้องหันหน้าหนีอ่ะ
คือกลัวตัวเองหลุดขำ...ซานต้ากำลังยืนชม ฮ่า ฮ่า ฮ่า
พอกรุบกริบนะครับ...ไปนะก๊าบ ^^
